piątek, 7 lutego 2014

02 | część II

Obudziłam się bardzo wcześnie z ogromnym bólem głowy, który rozsadzał moją czaszkę. Miałam podkrążone oczy i wyglądałam jakbym nie spała od paru dni. Siedząc na balkonie paliłam kolejnego papierosa, który niszczył mi zdrowie. Od trzech lat budzenie się boli. Powoli przychodziła świadomość, że wciąż tu jestem i żyję, a wcale nie chciałam żyć. Wolałam się podać niż dalej brnąć w te bagno, w które się wkopałam. Marzyłam o szybkiej, bezbolesnej śmierci i o wiecznym spokoju. Tylko, że wieczny spokój nie był mi przeznaczony tak samo jak szybka i bezbolesna śmierć. Wstałam z zimnej posadzki i wróciłam do sypialni, zamykając za sobą szklane drzwi. Dante wciąż spał, ściskając poduszkę, którą zapewne brał za moje ciało. Dante w czasie snu zawsze mnie obejmował, co niezbyt mi się podobało. Potrzebowałam przestrzeni, którą on naruszał.
Otuliłam się mocniej szlafrokiem, który miałam na sobie, po czym weszłam do łazienki, która była połączona z pokojem. Oparłam się o zlew, patrząc w swoje odbicie w lustrze. Widziałam dziewczynę, która miała bladą twarz, przekrwione oczy, sine usta. Jej twarz była obojętna, tęczówki chłodne, a serce pokryte lodem. Wszystko w niej było martwe, a najgorsze było to, że to byłam ja. Widziałam samą siebie i dobijał mnie ten widok. Wyjęłam z szafki tabletki, które przypisał mi psychiatra na depresję, połknęłam dwie i popiłam zimną wodą. Łudziłam się, że może po ich zażyciu poczuję się lepiej i spojrzę inaczej na świat. Jednak świat wciąż był szary i brudny, bez kolorów tęczy.
Kiedy wróciłam do pokoju Dante już nie spał. Siedział na łóżku, twarz schowaną miał w dłoniach i wyglądał jakby płakał.
- Coś się stało? - spytałam, klękając na przeciwko niego.
Odsunęłam jego dłonie, abym móc spojrzeć na jego twarz. Patrzył w moje oczy jakby czegoś w nich szukał, a jego palce splotły się z moimi.

- Znowu zaczęłaś się staczać - jego głos był wypełniony bólem. - W całym pokoju czuć papierosy, jesteś blada, twoje oczy są nicością - zaczął wymieniać. - Nie chcę cię stracić.
- Nie stracisz - byłam bardzo poruszona jego wyznaniem. Nie mogłam patrzeć na to jak cierpiał przeze mnie, nienawidziłam siebie za to, że byłam powodem jego smutku. Jak mogłam do tego dopuścić?
- Stracę - wyszeptał. - Znowu zaczynasz się oddalać i przestajesz ze mną rozmawiać. Nie mówisz mi jak się czujesz, nie dotykasz mnie. Cholera, nawet nie zwracasz na mnie uwagi. Kiedy ostatnio mnie pocałowałaś, albo przytuliłaś?
Zbyt wiele emocji zaczęło mną targać, byłam rozkojarzona i czułam się jak śmieć. Co powinnam zrobić, aby go uszczęśliwić, uspokoić? Nie był Harry'm, nie wiedziałam jak mam z nim postępować. Harry by mi nie powiedział tak jak Dante co czuje, tylko dusiłby to w sobie. Dlaczego ich porównuję?! Boże, co się ze mną dzieje?!
Nie wiedząc co mam zrobić, ujęłam jego twarz w dłonie i przycisnęłam swoje usta do jego. Na początku był zaskoczony moimi śmiałymi ruchami, ale po chwili chwycił mnie za biodra i usadził na swoich kolanach, nie odrywając swoich warg od moich. Całował mnie z tęsknotą, pożądaniem i ogromną miłością. On czuł jakby miał w ramionach cały świat, a ja jakbym była całowała własnego brata. Otworzyłam szeroko oczy, gdy zaczął rozwiązywać mój szlafrok. O nie!
Przerwałam nasz pocałunek, położyłam dłonie na jego torsie i odsunęłam się delikatnie. Odetchnęłam z ulgą, widząc jak uśmiecha się do mnie. Wolałam go w tej wersji, przynajmniej był szczęśliwszy.
- Przepraszam, że przeze mnie czujesz się źle - rzekłam, przenosząc jedną dłoń na jego policzek. - Od teraz będzie lepiej.
- Kocham Cię, Dru - wtulił twarz w moją dłoń.
Poczułam ukłucie w sercu, gdy usłyszałam te słowa. Nie mogłam ich znieść, były jak ogień, który palił moją skórę, przynosząc mi okropny ból. Uśmiechnęłam się sztucznie, aby nie pokazać mu, że walczę sama ze sobą.
- Ja Ciebie też, Dante.
                                                                      *
Siedząc w salonie obserwowałam Jasona i Max'a, którzy grali w grę video. Wydawali się być tym bardzo pochłonięci skoro nawet nie zwracali uwagi na Lily, która w samej bieliźnie paradowała po domu. Nie żebym miała coś przeciwko temu, ale ostatnio mojemu braciszkowi zbyt często buzują hormony, co jest dość irytujące.
- Kurwa! - warknął Max, gdy jego człowieczek z gry został zabity.

- Język - upomniałam go, a on wywrócił oczami. - I nie wywracaj oczami.
- Masz przesrane - Jason zaśmiał się cicho do mojego brata, który od razu uderzył go pięścią w ramię.
Uniosłam jeden kącik ust do góry rozbawiona ich zachowaniem, Wydawali się być szczęśliwi i zrelaksowani, a to był rzadki widok w tym domu. Max wydoroślał przez te lata. Zrozumiał pewne rzeczy i w końcu zaczął się mnie słuchać. Oczywiście kiedy zabroniłam mu mieszać się do interesów był na mnie wściekły i buntował się, ale chyba w końcu zrozumiał, że chciałam tylko jego dobra.
- Zebranie rodzinne! - krzyknął Matt, wchodząc do salonu.
Wyglądał dzisiaj inaczej niż zwykle. Miał na sobie szarą koszulkę, ciemne spodnie i czarną, skórzaną kurtkę. Trochę przypominał Harry'ego i nic nie mogłam poradzić na to, że podobał mi się ten widok.
Lexi zaszła swojego chłopaka od tyłu, po czym pocałowała go w policzek, co wywołało uśmiech na jego ustach. Zazdrościłam im tej miłości, którą siebie darzyli.
- O co chodzi? - spytał Dante, siadając obok mnie. Wzdrygnęłam się, gdy położył swoją dłoń na moim kolanie, ale na szczęście tego nie zauważył w przeciwieństwie do Lou, który spojrzał na mnie podejrzliwie.
- Jest akcja do wykonania - Matt uśmiechnął się przebiegle. - Inna niż dotychczas.
- Jak bardzo inna? - zapytała Lexi.
- To inny poziom - wyjaśnił czarnowłosy. - Nigdy tego nie robiliśmy, ale zyski z tego są wielkie.
- Do rzeczy, Matt - syknęłam.
- Dzisiaj w Londynie jest wyprawione przyjęcie dla bogaczy. Organizuje je niejaki Tom Bomer, który jest totalnym miliarderem. Co roku wyprawia to spotkanie, aby pochwalić się swoimi zdobyczami. Dzisiaj główną atrakcją będzie drogocenny czerwony diament - mówił z takim podekscytowaniem, że bałam się iż jest chory. Nigdy go takiego nie widziałam. - Mogę sfałszować tylko dwa zaproszenia, nie więcej. Kto chce ukraść ten piękny kryształ?
- Nawet się nie waż, Max - warknęłam, widząc, ze mój braciszek rozważa pomysł, aby udać się na to przyjęcie.
- Daj spokój - był ewidentnie zły. - Mogę zrobić to z Lily. To nie może być trudne.
- Nie ma mowy! - zaprotestowałam. - Nie zajmujecie się biznesem.
- I to jest kurewsko trudne - powiedział Matt. - Niech zrobi to ktoś wygadany, sprytny i z doświadczeniem.
- Ja mogę to zrobić - zgłosił się Louis, a wszyscy skinęli głowami, zgadzając się. 
- Zrobię to - wstałam z kanapy, rozciągając kości. - Ja i Louis. 
- Auć - zaśmiał się Dante teatralnie przykładając dłoń do serca. - To zabrzmiało jakbyś ze mną zrywała.
- Laski zawsze bardziej lubiły mnie.
Wszyscy zaśmiali się, gdy Lou objął mnie ramieniem. Nie wzdrygnęłam się na jego dotyk tak jak na Dante, lecz miałam ochotę wtulić się w jego ciało. Może spowodowane było to tym, że był tak podobny do Harry'ego, albo tym, że wczoraj porozmawiał ze mną szczerze i zdobył moją sympatię. Jednak miałam nadzieję, że chodziło o to pierwsze, bowiem nie mogłabym znieść myśli, że mogę pragnąć kogoś innego niż Harry'ego.
                               *
Stojąc przed ogromnym domem, zastanawiałam się czy na pewno nasz plan się powiedzie. Elitarni ludzie wchodzili do budynku, pokazując zaproszenia dwóm, umięśnionym strażnikom. Wszyscy wyglądali bardzo szykownie włącznie ze mną i Louisem. Tomlinson miał na sobie czarny garnitur, a ja sukienkę oraz żakiet. 
- Czas zacząć przedstawienie - szepnął Louis, wystawiając w moją stronę dłoń, którą uścisnęłam. 
Powolnym krokiem podeszliśmy do ochroniarzy, a oni zmierzyli nas wzrokiem zapewne oceniając czy jesteśmy bogaci.
Louis podał im zaproszenia, patrząc na nich obojętnie. Cholera, nieźle mu szło. Jeden z mężczyzn spojrzał na zaproszenia, a potem na nas. Jego spojrzenie było chłodne i wyglądał jakby za chwilę miał nas zabić. 
Na pewno zorientował się, że zaproszenia były sfałszowane, upiekło się nam. 
- Życzymy miłej zabawy - kiedy przemówił odetchnęłam z ulgą. Jednak wszystko poszło zgodnie z planem. 
- Dziękujemy - odpowiedziałam, po czym przekroczyliśmy próg domu. 
Wnętrze utrzymane było w złotym i czerwonym kolorze. Goście wyglądali jak w średniowieczu - kobiety miały długie suknie, sięgające ziemi, a mężczyźni fraki. Pili wino, rozmawiając oczywiście o pieniądzach i jak ważne one są. Wraz z Louisem zdecydowanie wyróżnialiśmy się od reszty, ale na szczęście nikt nie zwracał na nas szczególnej uwagi. Młody kelner podszedł do nas z tacką, na której stały kryształowe kieliszki z winem. Wzięłam jeden z nich i napiłam się słodkiego trunku. Kochałam wino, a szczególnie słodkie.
- Myślisz, że nam się uda? - spytał mój towarzysz. 
- Nie mam pojęcia - odpowiedziałam - Jeden zły ruch i już po nas. 
- Boisz się - stwierdził, a na jego ustach pojawił się zadziorny uśmieszek.
Czy się bałam? Pewnie, że tak, ale on nie musiał o tym wiedzieć. Strach był oznaką słabości, a ja nie mogłam po raz kolejny pokazać mu jak słaba psychicznie byłam. Musiałam mu udowodnić, że nie byłam już tą Dru, która obawiała się własnego cienia. Zmieniłam się, a strach był moim dobrym znajomym. 

- Doprawdy? - uniosłam wysoko brwi. - W takim razie patrz.
Wyminęłam go i udałam się w stronę Tom'a Bomer'a. Działałam pod wpływem impulsu i nie do końca wiedziałam co robię.  Mężczyzna miał około pięćdziesięciu lat i wyglądał jak prawdziwy miliarder. Wręcz śmierdziało od niego pieniędzmi. 
- Dobry wieczór - powiedziałam, uśmiechając się sztucznie.
- Dobry wieczór - odpowiedział, przyglądając mi się uważnie.
- Nazywam się Lauren Deutrom - przedstawiłam się, a Bomer od razu uśmiechnął się szeroko.
- To zaszczyt poznać panią. 
Uff, łyknął to. Teraz trzeba dalej ciągnąć tą szopkę, aby nie zorientował się, że podaję się za kogoś kim nie jestem. Zapewne nie zdawał sobie sprawy, że prawdziwa Lauren Deutrom leży teraz w kałuży swojej krwi. 
- Wspaniałe przyjęcie - odezwałam się. - Cudowne wino - uniosłam kieliszek do góry.
- Dziękuję - zacisnęłam szczęki, gdy jego dłoń znalazła się na mojej tali. - Gdzie jest pani mąż? - spojrzał na mnie figlarnie. 
- Rozmawia z pozostałymi gośćmi.
- W takim razie może zechciałaby pani zobaczyć resztę posiadłości?
Słucham? Ten stary piernik chce mnie zaciągnąć do łóżka i myśli, że mam na to ochotę? W głowie od razu pojawił mi się obraz jak go zabijam. Najpierw odcięłabym mu przyrodzenie, aby dać mu nauczkę.
Już miałam mu odpowiedzieć, kiedy przyszedł kelner. Wyglądał na zdenerwowanego i lekko przestraszonego. 
- Proszę pana, mamy nieproszonych gości - powiedział cicho. - Dostaliśmy fałszywe zaproszenia. 
- Jak to?! - dłoń Bomera zniknęła z mojego ciała, które nagle spięło się z wiadomych przyczyn. Oni wiedzieli już o nas.  - Niech ochrona przeszuka każdego. 
Kelner szybko odszedł od nas, a kiedy mężczyzna spojrzał na mnie, sprawiając, że zatrzęsłam się ze strachu. Już po mnie. 
- Przykro mi pani Deutrom - powiedział ze skruchą. - Następnym razem pokaże pani moją posiadłość.
- Z całą pewnością. Przepraszam, ale teraz wrócę do męża. 
Zanim zdążył coś powiedzieć mnie już nie było. Moje nogi były jak z waty, gdy szłam w stronę Louisa. Nasz plan zaraz szlag trafi jeśli nie zaczniemy działać. Mamy dwie opcje - albo działamy zgodnie z planem, albo uciekamy stąd. 
- Oni wiedzą - szepnęłam, a Tomlinson nerwowo rozglądnął się dookoła. - Ochrona sprawdzi każdego. 
- Co robimy? - spytał. 
- Działamy zgodnie z planem. 
Louis skinął głową, po czym odszedł, kierując się w stronę bezpieczników. Jedyne co musiałam zrobić, to zabrać diament, gdy będzie panował chaos i uciec niepostrzeżenie. Podeszłam do wystawy, na której honorowo stał czerwony kryształ. Kilkoro ludzi przypatrywało się mu, wychwalając go. Sama również byłam nim zachwycona i nie mogłam się doczekać, kiedy znajdzie się w moich dłoniach.
Nagle wszystkie światła zgasły, a do moich uszu dobiegł krzyk ludzi. Nie tracąc czasu chwyciłam diament i zaczęłam wycofywać się do wyjścia ewakuacyjnego. Przeraziłam się, gdy do krzyków dołączył głośny alarm. Trudno było mi iść w ciemnościach, ale nie dawałam za wygraną i szukałam wyjścia. 
- Diament został skradziony! - ktoś krzyknął, a ja głośno przełknęłam ślinę. 
Potknęłam się o coś i upadłam na podłogę, uderzając o coś głową. Jęknęłam, czując potworny ból. Nie mogli mnie złapać, nie teraz. 
- Chodź. 
Przede mną pojawił się Louis, świecąc latarką. Chwyciłam jego dłoń, wstałam, po czym razem zaczęliśmy biec w stronę wyjścia. Każdy ochroniarz podążał za nami, krzycząc, abyśmy się zatrzymali. Nawet nie zauważyłam, że światła ponownie zostały zapalone. Zimne powietrze buchnęło w nasze twarze, gdy wyszliśmy na zewnątrz. Wsiedliśmy do samochodu, a ja w trybie ekspresowym odpaliłam silnik. Schyliłam się, gdy pociski zaczęły uderzać w auto. Gdy tylna szyba została zbita wcisnęłam mocniej pedał gazu. Jak szalona mknęłam po asfalcie, próbując zgubić dwa radiowozy, które nas śledziły. Byłam przerażona, bo nigdy nie robiłam czegoś takiego. Matt miał racje - to był zupełnie inny poziom. 
- Cały czas przyspieszaj, mam plan.
Lou zablokował swoje drzwi, po czym odkręcił szybę. Nie miałam pojęcia co chciał zrobić i to mnie zabijało. Bałam się, że może stać się mu krzywda, a straty kolejnej osoby bym już nie przeżyła. Brunet wychylił się za okno, wyciągnął pistolet i zaczął strzelać w radiowozy. Mocniej docisnęłam pedał gazu, gdy znaleźliśmy się na autostradzie. Wcisnęło mnie w fotel, a Louis zachwiał się, ale na szczęście w ostatniej chwili złapał równowagę. Spojrzałam we wsteczne lusterko, gdy usłyszałam pisk opon i głośny huk. Jeden z radiowozów uderzył w bramki roztrzaskując się, a drugi uderzył w jego bok. Nagle oba wybuchły, powodując, że po moim ciele przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Udało się, byliśmy bezpieczni. 
                           *

Byłam okropnie zmęczona, ale musiałam dojechać do Holmes Chapel jeszcze przed  świtem. W aucie panował spokój, który zagłuszał tylko świst wiatru, który przedostawał się przez zbitą szybę. Byłam szczęśliwa, że udało nam się wykonać zadanie. Mało brakowało, a byłoby po nas. Wzdrygnęłam się na samą myśl o więzieniu, gdzie na pewno spędziłabym całe życie. Londyn, to nie Holmes Chapel i panowały tam inne zasady. 
- Jak się czujesz? - spytał Louis.
- Jestem trochę zmęczona - automatycznie ziewnęłam, a on zaśmiał się cicho.
- Może teraz ja poprowadzę?
- Nie, dam radę - pokiwałam przecząco głową. - Nikomu nie pozwalam siadać za kółkiem. 
- Dlaczego?
- To samochód Harry'ego - powiedziałam, nie spuszczając wzroku z drogi.
- Zauważyłem - westchnął. - Bardzo chciał go mieć. 
Nie odpowiedziałam, bo nie wiedziałam co mogłabym powiedzieć. Harry był w moim życiu cały czas, a moje myśli były zajęte jego osobą. Plus to wszystko nasiliło się, gdy zobaczyłam go. Bałam się powiedzieć o tym komukolwiek, bałam się, że pomyślą, że jestem szalona. Przecież nie można widzieć zmarłych, prawda? To niezgodne z naturą. 
- Coś cię dręczy - zauważył. 
Tak bardzo chciałam mu powiedzieć, ale bałam się jego reakcji. Bałam się, że zacznie się ze mnie śmiać, albo przestraszy i nazwie szaloną. Nie byłam szalona, prawda? Wiedziałam, że widzenie duchów nie jest normalne, ale skąd miałam pewność, że to naprawdę był duch Harry'ego? Może to był zwykły wytwór mojej wyobraźni? 
- Dru, powiedz mi o co chodzi.
- Widziałam go - przełknęłam głośno ślinę.
- Kogo? - zmarszczył brwi, nie wiedząc o co mi chodzi.
- Widziałam Harry'ego - dodałam, zbierając się na odwagę. - Rozmawiałam z nim. 
Zapanowała głucha cisza i już wiedziałam, że to koniec. Nasza relacja pękła właśnie w tej chwili. Nie uwierzył mi, byłam tego pewna. Pomyślał, że jestem szalona, że powinnam się leczyć. 
- To niemożliwe - wyszeptał. 
- Wiedziałam, że mi nie uwierzysz - mój głos był obojętny choć w środku trzęsłam się jak mała dziewczynka. 
- To nie tak... - zaczął, lecz mu przerwałam.
- Daj spokój, Louis - westchnęłam. - Dam sobie radę z resztą jak zawsze.
Na tym nasza rozmowa została zakończona. Czułam jego niespokojny wzrok na sobie. "Nie jestem szalona" - powtarzałam sobie w myślach. 
Na dworze panowała ciemność, która sprawiała, że czułam się jeszcze bardziej zagubiona. Dlaczego to przytrafiło się mnie? Czym sobie na to zasłużyłam?
Moje oczy rozszerzyły się do granic możliwości, gdy zobaczyłam postać, stojącą na środku drogi. To był Harry. Gwałtownie skręciłam w lewo, aby go nie potrącić, a samochód wpadł w poślizg. Robiłam wszystko, aby ponownie przejąć kontrolę nad autem, ale na nic były moje wysiłki. Serce waliło mi jak szalone, a żołądek skręcał ze strachu. Krzyknęłam, gdy samochód uderzył w drzewo, a poduszki powietrzne wystrzeliły, raniąc moją twarz. Ból był tak potężny, że marzyłam o tym, aby zasnąć. Nieprzytomnie spojrzałam w miejsce gdzie stał Harry, ale niczego tam nie było. Potem zerknęłam na Louisa, który był nieprzytomny, a na jego twarzy widniało mnóstwo krwi. Zamknęłam oczy, pragnąc, aby ten ból zniknął. Po chwili odpłynęłam, a ból psychiczny jak i fizyczny zniknął. Śniłam. 

Od Autorki: 
Cześć i czołem! Jak samopoczucie? Wypoczęliście w trakcie ferii? Ja osobiście nie i jestem zdruzgotana faktem, że w poniedziałek muszę wrócić do tego piekła.
Przepraszam za okropnym opis tej całej kradzieży, bowiem nigdy nie opisywałam czegoś takiego, także rzuciłam się na głęboką wodę. Jeszcze nad tym popracuję i może będą takie same efekty jakie miałam z opisami walk :)
Dziękuję za każdy komentarz. Jestem ogromną szczęściarą, że Was mam, naprawdę.
Jeżeli macie jakieś pomysły na dalszy ciąg opowiadania, to podzielcie się nimi ze mną, proszę. Akcja z wypadkiem jest pomysłem jednej z moich czytelniczek, także bardzo Ci dziękuję, Kochana! Oczywiście troszkę go zmieniłam, ale to właśnie dzięki niej pojawił się ten wątek :)
Także czekam na Wasze komentarze i pomysły :) Zapraszam na TT oraz Aska.
Pozdrawiam <3

52 komentarze:

  1. Na halo! :)
    Jeju, ten rozdział jest boski! Normalnie czytałam go z zapartym tchem w piersiach. Nawet nie masz pojęcia jak świetnie piszesz. Wiedziałam, że uda im się skraść ten diament, ale wypadku się nie spodziewałam. Tak coś czułam, że Louis nie uwierzy Dru. No ale kto by w takie coś uwierzył? Najbardziej rozśmiesza mnie to w jaki sposób Dru zwraca się do Maxa. To takie słodkie, śmieszne, ale zarazem fajne :D Ja już chcę kolejny rozdział, proooszę :) A co do Dru, to moim zdaniem powinna przestać okłamywać Dante. Biedny, nadal myśli, że ona kocha tylko jego. I kocha jako kogoś z kim wiąże swoją przyszłość, a nie brata :( Pozdrawiam, Weronika :) xx

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Uhuh, skomentowałam jako pierwsza :D

      Usuń
  2. ja... ja tam chciałabym, aby Harry zmartwychwstał...... nadzieja matką głupich...... po każdym rozdziale, w którym udowadniam sobie, że On nie wróci, łamie mi się serce..... co mam zrobić?? nie mam pojęcia. kocham Harry'ego i jego miłość do Dru, chce Ich razem, jestem idiotką! niech Harry wróci...... już nie wiem co mam robić, to tak boli
    p.s. znalazłam się tu wczoraj, i wczoraj przeczytałam całego bloga! dziewczyno, piszesz niesamowicie,masz talent! chciałabym kiedyś zobaczyć 'Killera' w księgarni!
    /świnkapeppa xx

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Szczerze mówiąc ja też... Kupiłabym tą książke! Z resztą nawet nie musiałabyś zmieniać imion. No chyba że nazwisko Louisa i Harry'ego. W niektórych blogach jest 1D więc odpada "opublikowanie" tego jako książki, bo byłoby to naruszenie praw prywatności, ale tu. Tu występuje tylko Harry i Lou ;)

      PS Świetny rozdział! Fajny pomysł z tym że ona go widzi.

      Usuń
  3. Cudowny rozdział ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Wspaniały :DDD
    Dru jest taka trochę oschła do Dantego.. Szkoda mi go.. Ale ona nie robi tego specjalnie. To widać. W końcu na pewno się rozejdą.. Poczekamy zobaczymy..
    Fajna akcja.. Czerwony diament... Chciałabym go zobaczyć..
    Czytam i jestem przy końcówce i było ".. To był Harry..." A ja od razu: "O rzesz kurwa, ja pierdole, nie ma mowy.. o boże" itp.. :D Nie mogę uwierzyć że to jest Harry.. Mam nadzieję że on naprawdę żyje... Brakuję mi go trochę.. :/
    Czekam na next. Już się nie mogę doczekać.
    ~ @Roxy_Wachowiak
    ♥ ♥ ♥

    OdpowiedzUsuń
  5. Wspaniały !!♥♥

    OdpowiedzUsuń
  6. Wyraźnie widać, że Dru strasznie się męczy w związku z Dante :(( szkoda mi jej :CC. Powinna być z Louisem, pasują do siebie, po za tym bardzo dobrze się dogadują :D. Tak się ciesze, że to oni razem pojechali na tę misję, przybliżyli się do siebie i bardziej poznali :D. Chociaż szczerze, to tak myślałam, że na nich trafi .
    Co do tego wyznania dziewczyny, od razu widać, że strasznie mu ufa, jak nikomu innemu, po śmierci Harrego. Choć myślała, że i tak uzna ją za wariatke, miała choć promyk nadziei, że jednak jej uwierzy i pomoże, inaczej by mu tego na pewno nie powiedziała. Lou chyba chciał ją jakoś wesprzeć, ale ona szybko nie pozwoliła mu dokończyć, a szkoda, bo mógłby jej pomóc ;CC
    No i ten straszny wypadek !! No weź !! CHYBA ZARAZ CIE ZABIJE :D. Oni mają przeżyć !! :D :D

    OdpowiedzUsuń
  7. Fajnie by było gdyby Dru była z Lou <33 Widać że z Dante się męczy.Eydaje mi się że Z Louis'em byłoby jej lepiej niż z Dante,choć i tak z Lou nie bd tak samo jak z Harry'm :(
    Rozdział boski tylko teraz się boję że ten kryształ znajdzie karetka i jak się obudzą(mam taką nadzieję) to pójdą do więzienia.Prosze niech oni nie idą.
    Czekam na nexta <33
    Harry *o*
    @Agata8317

    OdpowiedzUsuń
  8. Boże, ręce mi się trzęsą.... Jak?! Harry nie żyje nie?!?!?! On nie może się nagle pojawiać
    Jezi jakie emocje..
    Kocham I nie mogę się doczekać nexta :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Świetny rozdział i pomysł z tym Harry'm na drodze boskie. Nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Jak zwykle świetny <3 Czekam na następne rozdziały i życzę powodzenia w powrocie do szkoły ! :D Ja ferie mam dopiero 14 lutego ;/ Kochana <3

    OdpowiedzUsuń
  11. Niech Harry się jej przyśni błagam <3 Super rozdział :* Czekam na nn ^^

    OdpowiedzUsuń
  12. Aaaaaa *-*. Harry ^^. Hyhy, Amy nie może się doczekać następnego xD. Rozdział jest cudowny, zresztą jak wszystko co piszesz <3. I wgl końcówka... aaa, nie mogę się teraz doczekać nexta, więc będę Cię dręczyć ;D. Hah, pewnie znów jakieś głupoty napisałam, ale mam nadzieję że mi wybaczysz, bo ja nie umiem pisać długich kom xd. I szkoda mi Dante :c. I Dru... eh, wszystko pokomplikowało się od śmierci Harry'ego... dobra, koniec moich wywodów hhah, czekam na nn życzę weny i pozdrawiam ;*

    OdpowiedzUsuń
  13. Świetne czekam na następny rozdział . Przy okazji zapraszam do mnie dopiero zaczynam więc zależy mi na opinii .
    http://onedirectionchangeus.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  14. Wow, na prawdę świetny, masz talent dziewczyno! Mam nadzieję, że przeżyją.
    Zapraszam też do siebie, dopiero zaczynam http://now-harry-styles-fanfiction.blogspot.com/
    Trzymaj się ciepło. xx

    OdpowiedzUsuń
  15. Owszem, rzuciłaś się z tym rozdziałem na głęboką wodę, ale fajnie Ci to wyszło. Ciągle zastanawia mnie co kombinujesz z Harry`m? Czy Dru rzeczywiście zwariowała czy lokres żyje? Zagadka życia.
    Pozdrawiam serdecznie,
    Czarna Dama.

    OdpowiedzUsuń
  16. Rozdział po prostu genialny. Pomysł Genialny <3 Opis kradzieży wyszedł Ci na prawdę dobrze ;) Również zastanawiam się co z Harrym jest czy go nie ma ?
    Szkoda mi że Dru okłamuje Dante ale cóż ;c Harry był jej miłością jest i będzie ♥ Louis spoko koleś :D XD <3 Odkąd Harry nie żyje Dru ześwirowała . Niszyczy się od środka z jednej strony podoba mi się to jaka się stała. :* A z drugiej boje się że popadnie w jakąś chorobę czy coś ;c Mam nadzieje że takich planów nie masz... ;c Lexi w samej bieliźnie :d No no no ładne mają tam widoki :P Kocham TO opowiadanie jaram się nim jak tylko mogę.. <3 Wchodzę tu codziennie po kilka razy dziennie żeby zobaczyć czy jest nowy.. ponieważ zakochałam się w tym ♥ To w ch*j uzależnia dziewczyno ;* Masz Talent proszę Kochana nie zmarnuj go ;D Już kończę boo się za bardzo rozpisze i coo ? :D Piszesz GENIALNIE I Kocham Cię I To OPOWIADANIE ♥ Czekam na nexta :d Będziemy Cię dręczyć żebyś go szybko dodała xD Pozdrawiam xxxxxxxx

    OdpowiedzUsuń
  17. Fajnie jakby Lou był z Dru ;3 Genialny rozdział
    <3

    OdpowiedzUsuń
  18. Kocham, kocham, uwielbiam, kocham to opowiadanie ! Idiotka ze mnie wiem, ale je kocham ! Chcę kolejny <3

    OdpowiedzUsuń
  19. jejku cudowny, wspaniały, no brak mi słów, żeby to opisać <3 szkoda mi Dru i tego jak przeżywa śmierć Harry'ego, choć w sumie jej się nie dziwię, bo go kocha. Świetny rozdział i czekam na następny :))
    http://this-is-runaway.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  20. Wow, sere jedno wielkie WOW. Dzije sie!
    Coraz bardziej lubie louisa, strasznie sie ciesze ze go wprowadzilas do sowjego ff. A koniec rozdzialu tak mnie zaskoczyl! Serio nie spodziewalam sie ze zobaczy harrego.. juz sobie tak myslalam czytajac to ze serio to bedzie taki real harry i ze louis tez go zobaczy xd taaa mona wyobraznia nie zna granic xd
    Ale rozdzial siwetny,duzo akacji i wg zajebisty <3
    Mam nadzieje ze nic nie bedzie dla louisa no i dla drj tez..pewnie trafia do szpitala :/
    Czekam kochanna na nn
    @Motherfuuuckerr

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jezu przepraszam za bledy ale pisze na telefonie i wg slownik jakis taki pojebany xd mam nadzieje ze wiesz what I mean ;*

      Usuń
  21. Jej, jej, jej sama nie wiem co mam napisać, Harry...;( Boże cały czas zastanawiam się co planujesz i zamias uczyć się do próbnej matury z angielskiego i fizyki to ja myślę nad tym opowiadaniem, ehhh.... ja ferie mam dopiero od 14.02 więc dopiero wtedy odpocznę, pozdrawiam i czekam na olejny rozdizał Eve;*
    www.stay-with-me-baby.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  22. Od wczoraj czytam Twojego bloga. Niesamowicie mnie poruszył. Rozdział pierwszy drugiej części szczególnie i ostatni rozdział pierwszej części. Popłakałam się na nich, ponieważ wiem dokładnie co czuła bohaterka. Sama niedawno straciłam przyjaciela i jest naprawdę ciężko. Dziękuję Ci, że piszesz. Pomimo, że jest to jedno z bardzo wielu fan fiction o takiej tematyce to właśnie to opowiadanie stało się jednym z moich ulubionych.
    Mam nadzieję, że okaże się, że może Harry tak naprawdę nie umarł, ale postanowił na trochę zniknąć, ponieważ uznał, że Dru będzie lepiej bez niego. No ale był pogrzeb i w ogóle, więc muszę czekać na ciąg dalszy. ;)
    Pozdrawiam i dodaję się do obserwowanych.
    @xForever__Alone

    OdpowiedzUsuń
  23. Jezu jsteś świetna

    OdpowiedzUsuń
  24. Ajajaj i co teraz? Niech znajdzie ich ktoś inny niż policja bo będzie niezbyt ciekawie xD wizja owej dwójki w więzieniu jakoś mnie nie cieszy :D
    Na peweno szykuje się kolejna rozmowa Dru i Lou, nie mogę się jej doczekać ^^
    Pozdrawiam i życzę weny♥

    OdpowiedzUsuń
  25. Moj kochany wrobelku. Twoj blog jest najlepszy. Przynamjniejjak dla mnie. Bardzo mi się podoba . Rozdział jak zawsze perfekcyjny kocham uwielbiam. A opis wyszedł Ci genialnie ah ty skromniero :0, kiedy nastpeny rozdział? :) bo ja juz sie doczekqc nie moge ! Moj nałog . A co do tego co mozesz napisac to Dru moze scigac sie z Lou Dante sie wkurzy . Lily bedzie probowała swatac Lou i Dru bo poczuje ze do siebie pasuja. Harry przysni sie lily ze nad nią czuwa i powie ze ona do Lou pasuje. Albo ktos porwiw Lily najpierw ona bedzie spotykała sie z jakims nieodpowiednim chłopakiem gdy dowie sie Dru on ją porrwie i zarzada by mu się oddała. Dru bedzie sama z Lou bo resta gdzies wyjechała i oni po dłuzszym szukaniu niebezpieczenstwie ją oddnajdą jak ten bedzie probował ją zgwałcic (lily) bedzie strzelanina Dru zasłoni lily lub Lou a Harry tak jak by ją . Powie jej ze jeszcze jej nie jest jej czas ze musi zyc i porozmawiaja . Ona sie ocknie w ramionach Lou i go np powie nie odchodz . Czy cos . Lub bedą musieli uciekac po tej strzelaninie jak uratują lily . I wyjada na jakis tydzien w gory i tam Lou bedzie sie nia opiekował . Lily bedzie sie nia zajmowac i wyzna jej sen Lou . Czy cos takiego .

    OdpowiedzUsuń
  26. Sen loly wyzna lou .

    OdpowiedzUsuń
  27. Twoj blog wygrywa !

    OdpowiedzUsuń
  28. Ja jeszcze nie mam ferii. Chyba powinnam się cieszyć, bądż może już nie. Mam mieszane uczucia, wiesz? Jestem w kropce. Ten blog jest super i mnie co chwila zaskakujesz. Lecz chciałabym byś mnie odwiedziła... Nie chcę się tentegono hha zabrakło mi czasownika.
    Harry po raz drugi... Boże zaczynam sie bać. I Dru z Dantem... Awww <3

    ¦ http://uwierzmimimowszystko.blogspot.com/
    ¦ http://ostatni-wdech.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  29. O jacie *o* ten rozdział jest wspaniały . Pomysł z brylantem genialny. No i te "kłotnie" Maxa z Dru są urocze. :D dobrze dobierasz słowa do sytuacji np ta z Dante i Dru aż smutno się zrobiło. Mozesz rozwinac watek Lily i Maxa . Cos o coreczce Alicji . A w koncu sama co wymyslisz bo jestes genialna a co z Angel? Najlepszy polski blog

    OdpowiedzUsuń
  30. kiedy next ? zarąbisty

    OdpowiedzUsuń
  31. Jezuu , też chcę tak pisać *_______*
    Może się okazać jednak , że Harry uciekł a ciało , które zakopali było kogo innego. Tak ,to by się kleiło :)
    Fajnie by było , jakby Hazz wrócił . Np. mogłoby być tak , że on specjalnie uciekł , bo miał wyrzuty sumienia za to ,że niszczył Dru życie. Nwm , ale ,mam nadzieję , że Darry moments wróci z pełną parą ! Popłakałam się przy ostatnich rozdziałach , serio !

    OdpowiedzUsuń
  32. Teraz zastanawiam się czy Harry umarł czy nie.
    I czy bd z Lou.
    Świetny rozdział
    @JustinePayne81

    OdpowiedzUsuń
  33. w poprzednim rozdziale już myślałam że Harry jednak żyje.. szczerze to cały czas mam mętlik czy to prawda. rozdział jest bardzo dobry, jak każdy. :)

    OdpowiedzUsuń
  34. O mój boże! Przeczytalam wszystkie rozdział i stwierdzam: CUDOWNY BLOG!!!
    CUDO CUDO CUDO <3
    Czekam na kolejny!!!!

    OdpowiedzUsuń
  35. Waw! Widziałam że dodałaś już w piątek ale nie miałam jak zkomentować :D
    Rozdział świetny, jak zawsze, zwroty akcji, przemyślenia, uczucie i jep! Na samym końcu mają wypadek i koniec rozdziału w najciekawszym momencie, właśnie zobaczyła Harry'ego po raz drugi od jego śmierci a oni mają wypadek... :P
    A props Harrego... Nie rozumiem zbytnio bo mówiłaś że skorzystasz z moich pomysłów z Harrym że powróci i wgl, ( serio muszę przestać pisać wgl, po to takie wkurzające ;d) a teraz okazuje się że zrobiłaś z niego ducha! Opowiadanie jest cudowne, ale szczerze mówiąc nie widzę sensu tego opowiadania bez harryego, bo to on nadał rozpęd tej całej sytuacji. Nie rozumiem tego zbytnio, ale ok. Może w kolejnych rozdziałach się dowiemy :)
    Kolejna sprawa- dlaczego tak mało Alexa ?! Wydaje mi się że skoru dru i harry mają przerwę to jego życie powinno trochę pójść na przód, a akcje z Harrym-duchem xd powinny nie tylko dru się zdarzać xd Chociarz w sumie to dopiero 2 rozdział xd
    No nic, pozostaje mi tylko czekać i zastanawiać się gdzie tym razem Harry'ego umieścisz :)
    PS nie rozumiem zbytnio tej sytuaji z Louisem :/ Że niby dobry kupel ale nikt o nim nie slyszał O.o :P Podejrzane ;)
    Pozdrawiam i niech wena będzie z tobą :*
    Hela :)

    OdpowiedzUsuń
  36. Chociaż nie! Już rozumiem! Ostatnie słowa rozdziału mówią: "Zamknęłam oczy, pragnąc, aby ten ból zniknął. Po chwili odpłynęłam, a ból psychiczny jak i fizyczny zniknął. Śniłam. " więc ona śniła że pojechała na tą akcję i że ukradli ten klaejnot/ diament nie ważne xd ona śniła że widziała harryego, i wtedy by to wszystko miąło sens! Ona śni o harrym, żeby powrócił! Ona chce żeby on powrócił bo wszystko jakby z nim było łatwiejsze ! :D Rozumiem ;) już :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nope, Hela. To zdarzyło się naprawdę. Ona straciła przytomność na koniec, a Harry to nie duch. Nigdy nim nie będzie. Myślę, że to wyobraźnia Dru. Hela, o jakiego Alexa CI chodzi? No bo żaden nie występuje w opowiadaniu. Daj mi jeszcze szansę ;) Od samego początku mam plan na dalszą część i Harry'ego, także wiecej wiary ;)

      Usuń
    2. Ohhh Dżizas ;___; czytałam ten rozdział chyba z milion razy i nadal nie wiem czemu mam wrażenie że brat Dru to Alex ;____; wybaczysz mi :) ? :PPP
      Mam nadzieję, bo to zaczyna byc takie.... raczej dziwne że cały czasz znika jak Harry-duch :)
      Oczywiście że wierzę.. :D Tylko momentami nie rozumiem kilku wątków ale potem wszystko jest ok :D>
      Jak już wcześniej ci mówiłam -----> Weny życzę :D

      Usuń
  37. Mhmm... Kradziesz nie była czymś tak świetnym jak ten niespodziewany wypadek, ale wiem, że z twoimi umiejętnościami wystarczy tylko kulka ćwiczeń i wszystko będzie znacznoe lepsze!

    Rozdział wyszedł... zaskakująco. Mój głupiutki umysł niezbyt pojmuje te wszystkie błyskawiczne zwroty akcji, ale i tak twierdzę, że było epicko, a serce waliło mi jak oszaleła gdy Louis i Dur uciekali. Czuję, że coś ich do siebie przyciąga i że ich znajomość zmieni się w coś głębszego...

    A teraz ta mniej orzyjemna część za którą już tu pragnę przeprosić:
    Narobiłaś kilka ortografów i literówek, ale jak na tak długi rozdział, było bezbłędnie...

    Pozdrawiam, życzę weny i jeszcze raz przepraszam
    Natali <3

    OdpowiedzUsuń
  38. Zarabisty . Mega kocham . Kiedy nn?

    OdpowiedzUsuń
  39. Że ja mam faze na fantastyke
    MAM TAKI POMYSŁ :NIECH DRU WIDZI DUCHY. LUB ŚMIERĆ HARREGO BĘDZIE USTAWIONA
    pozdro i veny

    OdpowiedzUsuń
  40. Cudo !! Kiedy następny ?

    OdpowiedzUsuń
  41. na samym początku pragnę przeprosić,że nie komentowałam ostatnich rozdziałów,ale na prawdę nie miałam czasu!
    ale już przeczytałam więc może zacznę od tego,że ta śmierć Harry'ego kompletnie mnie zaskoczyła.z głupoty nawet odświeżyłam stronę,bo nie mogłam w to uwierzyć! popłakałam się kiedy umierał i kiedy opisywałaś pogrzeb,jeszcze z tą piosenką w tle...kocham ją.
    zwiastun drugiej części wyszedł Ci wspaniale,nie wiem co Ci się w nim nie podoba.i ogółem druga część zaczęła się genialnie! chociaż trudno będzie mi się teraz przyzwyczaić do braku Harry'ego.tak w ogóle to cóż to było pod koniec? czyżby Harry miał w tym jakiś plan,powodując ten wypadek? mam nadzieję,że swoją umiejętnością komplikowania sytuacji i nagłych obrotów zdarzeń,nie uśmiercisz tym razem ani Dru,ani Lou :D
    kocham,ubóstwiam,wielbię i czekam na nowy :) też skończyły mi się ferie i nie wiem jak przeżyję jeszcze dwa miesiące aż do przerwy świątecznej.
    życzę powodzonka,weny i dziękuję za komentarz na moim nowym blogu ;) pozdrawiam! xx

    http://bonjour-harry.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  42. Coo !!?? Oni ... on ... ona ... wypadek ... Jak umrą to cię zabije . Kocham ten rozdział <3

    OdpowiedzUsuń

Obserwatorzy